Stawiając kwestię doświadczenia siebie samego jako działającego warto przede wszystkim zwrócić uwagę, że zawiązuje się ono nie tyle na poziomie refleksyjnym, co na poziomie prerefleksyjnym (Sartre, Merleau-Ponty). Nie sposób działać, a zarazem być jednocześnie obserwatorem swego własnego działania, każda tego rodzaju obserwacja okazuje się bowiem w jakimś stopniu „spóźniona”. A jednak, mimo tego opóźnienia, w grę wchodzi każdorazowo możliwość przyswajania sobie wysiłku własnego bycia (Nabert), a w ostatecznym rozrachunku możliwość formułowania opowieści o sobie samym (Arendt, Ricoeur).