Zapraszamy na sesję naukową Międzydziedzinowych Studiów Humanistyczno-Społecznych, podczas której studenci i studentki będą przedstawiać swoje prace roczne pisane pod okiem tutorów. W bieżącym roku akademickim głównym tematem prac są kategorie pamięci i niepamięci.

Pamięć zawsze fascynowała i była przedmiotem refleksji. Niekiedy chodziło o będącą wyrazem marzenia o pozaczasowej pewności poznania Platońską anamnezę, kiedy indziej o barokową lamentację Thomasa Browne’a nad czasem ocalającym jedynie przypadkowe fragmenty przeszłości, albo o zachowywanie okruchów minionego dnia w powieści Kazuo Ishiguro. Pamięć tylko na pozór jest czymś doskonale znanym, do czego wystarczy zwykły, zdroworozsądkowy namysł. W rzeczywistości jest ona fenomenem złożonym, przybierającym różne formy, dalece przekraczające domenę psychologii, w której w pierwszej chwili chcielibyśmy zamknąć badania nad nią. Nie daje się też sprowadzić jedynie do najbardziej uchwytnego wymiaru, jakim jest pamięć własna, autobiograficzna, ale ma także wymiar społeczny, polityczny, kulturowy czy filozoficzny. Przynależy tyleż do ludzkiej psychiki, co do społeczności i instytucji (jej zawartość przechowywana jest w rodzinnych opowieściach, w archiwach czy muzeach) i sfery materialnej, o czym zaświadczają pożółkłe fotografie, kolekcjonerskie zbiory, dokumenty, książki, pomniki, bez których dosłownie nie byłoby czego pamiętać. Jest również obiektem ludzkich działań: wysiłku zachowywania i ocalania, rytuałów upamiętniania, modelowania, konstruowania, dzięki któremu próbujemy ją zachować bądź stworzyć na przekór towarzyszącym jej przeciwieństw: zwykłego zapominania, wyparcia, manipulacji czy prób skazania na wieczyste zapomnienie. Trudno się dziwić, że tak złożone zjawiska przyciągały uwagę nie tylko artystów i literatów, ale też badaczy wielu dyscyplin: historyków, krytyków sztuki, socjologów, etnologów, antropologów, kulturoznawców, literaturoznawców, medioznawców, politologów czy filozofów. Dzieła Augustyna z Hippony, Platona, Henry Bergsona, Paula Ricoeura, Krzysztofa Pomiana, Jurija Łotmana, Maurice’a  Halbwachsa czy Aleidy Assmann – klasyczne i stanowiące punkt odniesienia dla wszystkich osób zastanawiających się nad fenomenami pamięci i będącej jej przeciwieństwem niepamięci – to tylko wybrane przykłady fascynujących opowieści pozwalającej nam je zrozumieć.

Szczegóły sesji - TUTAJ