Z niedowierzaniem i wielkim smutkiem informujemy, że odszedł od nas wybitny znawca etyki i historii filozofii, jeden z filarów Toruńskich studiów etycznych, wieloletni dyrektor Instytutu Filozofii oraz badacz, który na zawsze zapisał się na kartach historii toruńskiej i polskiej filozofii, człowiek najwyższej kultury i upostaciowienie tego, co w uniwersytecie najlepsze - prof. zw. dr hab. Włodzimierz Bernard Tyburski.
16 lutego 2026 roku zmarł prof. zw. dr hab. Włodzimierz Bernard Tyburski – filozof i etyk, wieloletni pracownik Instytutu Filozofii UMK.
Włodzimierz Tyburski urodził się 20.08.1943 roku w Sierpcu. Po ukończeniu szkoły średniej podjął w roku 1962 studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tytuł magistra historii uzyskał w roku 1967 na podstawie pracy „Młodzież Prus Królewskich na uniwersytetach obcych do poł. XV w.”, napisanej pod kierunkiem profesora Mariana Biskupa. W czasie studiów podjął współpracę z Katedrą Historii Filozofii i Myśli Społecznej UMK pod kierownictwem profesora Tadeusza Szczurkiewicza oraz uczestniczył w pracach Toruńskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Filozoficznego oraz prywatnych seminariach naukowych profesora Tadeusza Czeżowskiego. W roku 1967 został został przyjęty do Katedry Historii Filozofii i Myśli Społecznej na stanowisko stażysty, a następnie asystenta.
Z chwilą powstania Instytutu Nauk Społecznych UMK w roku 1976, w latach 1976–1978 pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Nauk Społecznych, w latach 1994–2000 – wicedyrektora Instytutu Filozofii, z kolei w latach 2000–2003 dyrektora Instytutu Filozofii. Piastował funkcję kierownika Zakładu Etyki, a następnie Zakładu Filozofii Moralnej i Bioetyki. Był członkiem Senatu UMK w kadencji 2005–2008.
W roku 1974 Tyburski otrzymał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie filozofii, na podstawie publicznej obrony tezy doktorskiej, poświęconej Myśli etycznej pozytywizmu polskiego, której promotorem był doc. Stanisław Soldenhoff, recenzentami profesorowie Tadeusz Czeżowski i Mieczysław Michalik. Rozprawa doktorska Tyburskiego została uhonorowana nagrodą Władysława Tatarkiewicza (1976). W roku 1975 awansował na stanowisko adiunkta w Zakładzie Etyki Instytutu Nauk Społecznych. Uzyskał stopień doktora habilitowanego przed Radą Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w roku 1990, na podstawie rozprawy „Ideologia nauki w świadomości polskich środowisk intelektualnych doby pozytywizmu. Rozwój – metamorfozy – załamania”. Jej recenzentami byli profesorowie Czesław Głombik, Stanisław Jedynak oraz Jarosław Henryk Rudniański. W roku 1995 otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego UMK, zaś w roku 2001 tytuł naukowy profesora.
Krąg zainteresowań badawczych Profesora Włodzimierza Tyburskiego obejmował problematykę etyczną, w szczególności związana z historią etyki polskiej od XV do XX wieku, filozofię polską XIX i XX wieku na tle filozofii europejskiej, filozofię ekologiczna, etykę i estetykę środowiskową, ekoteologię, ekopsychologię, ekopedagogikę, bioetykę, aksjologię i zagadnienia związane z etyką społeczną oraz etykami stosowanymi. Włodzimierz Tyburski uchodził za niekwestionowany autorytet naukowy. Był jednym z pierwszych w Polsce twórców i propagatorów etyki środowiskowej.
Dorobek naukowy Profesora Włodzimierza Tyburskiego obejmuje ponad 250 publikacji naukowych, w tym 29 książek, podręczników akademickich i prac zbiorowych; 165 studiów i artykułów; 35 recenzji, 45 artykułów popularno-naukowych oraz redakcji dzieł Henryka Elzenberga i Tadeusza Czeżowskiego (4 tomy).
Włodzimierz Tyburski był orędownikiem szerokiej współpracy naukowo-badawczej między ośrodkami badawczymi na terenie całego kraju, miedzy innymi: Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, Collegium Medicum UMK w Bydgoszczy, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytet Śląski w Katowicach, Politechnikę Lubelską, Akademię Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie.
Był współtwórcą i wieloletnim współgospodarzem seminariów naukowych: seminarium doktorskiego z filozofii praktycznej i etyki (z dr hab. Ryszardem Wiśniewskim, prof. UMK), seminarium habilitacyjnego z filozofii praktycznej i etyki, interdyscyplinarnego seminarium naukowego z filozoficzno-etycznych podstaw medycyny oraz międzyuczelnianego, ogólnopolskiego seminarium ekofilozoficzno-bioetycznego.
Profesor Tyburski był promotorem ponad 200 pracach magisterskich z zakresu filozofii i pedagogiki oraz 19 rozpraw doktorskich. Wielu Jego wychowanków i uczniów, legitymujących się dziś stopniami naukowymi i tytułami profesorskimi, zachowuje i kontynuuje Jego imponującą spuźniznę we własnej pracy naukowo-dydaktycznej, upatrując w Nim swojego Mistrza.
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w 1991 r., oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w roku 2002, a w roku 2005 Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Laureat wielu nagród, między innymi nagrody Władysława Tatarkiewicza (1977), nagrody Ministra Edukacji Narodowej za książkę pt. Myśl etyczna w Polsce od XVI do XIX wieku (2001), medalu za zasługi położone dla rozwoju Uczelni (2007 UMK).
Był członkiem Komitetu Nauk Filozoficznych Polskiej Akademii Nauk, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Polskiego Towarzystwa Bioetycznego, Polskiego Towarzystwa Etycznego (członek honorowy), Toruńskiego Towarzystwa Naukowego (przewodniczący Komisji), Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Klubu Ekologicznego, Towarzystwa Przyjaciół Filozofii Ekologicznej, a także International Society for Environmental Ethics oraz International Society Universalism.
Pełnił funkcję członka Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w latach 2007–2011 oraz 2013–2016, reprezentując nauki humanistyczne – filozofię.
Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się na Cmentarzu Komunalnym nr 2 w Toruniu, przy ul. Grudziądzkiej 141 w piątek 20 lutego o godz. 12.00.